ANGKRINGAN MBAH MO – BUAH-BUAHAN | nglarastenan
ANGKRINGAN MBAH MO – BUAH-BUAHAN
Nglarastenan – Suwe ora sambang menyang angkringane Mbah Mo, lan wengi iki aku lan dik Sum mampir menyang angkringan. Mbah Mo pancen piyayi sepuh, sing ateges uga wis wareg ing lelakon. Ngawuningane warta ing tivi lan uga koran-koran bungkus sego kucing, lan liya-liyane mulane mbah Mo rada wigati banget tumrap kesarasan.
“Wah, sakniki tambah rame nggih mbah?” pitakonku kang pinangka bebukane kanda.
“Iya Mas Bagus, tindak ngendi wae to kok wis suwe ora nate ngindhangi Mbah Mo, mpun lali nggih mas?” wangsulane Mbah Mo kang katon karo nyemoni aku.
Aku lan dik Sum mung mesam-mesam lan pandeng-pandengan. Wis kaya padatan, angger aku teka lan mbuka jejagongan Mbah Mo mesthi trus ndrindhil anggone crita kang werna-werna. Kaya bengi iki, Mbah Mo maringi weling, supaya nek dhahar sing ngaati-ati amarga penyakit saiki iku tekane ora kathik kulonuwun.
“Ngene lho mas, saiki kuwi nek dhahar kudu sing ati-ati. Coba sliramu wis asring mireng lan nonton tivi to, akeh piyayi sing seda amarga serangan jantung, lan lara-lara sing marahi mrinding neng krungu!” ature Mbah Mo karo ngudhak jahe pesenanku.
“Lir ipun dos pundi Mbah?”
“Ngene lho mas, nek sliramu kagungan darah tinggi, kolesterol menawi saget ampun dhahar buah-buahan, amargi kirang sae kagem kesarasan lho mas” jlentrehe Mbah Mo.
“Lha pripun to Mbah, buah niku rak sae kagem kesarasan kok malah mboten pareng maem?” pitakone dik Sum kang kebak ing pitakonan.
“Ngene lho Mbak, Nek panjenengan kagungan penyakit mliginipun ludiro inggil, kolesterol mbok menawi langkung prayogi menawi Mbak Sum dhahar buah ingkang leres (buah beneran), lha nek panjenengan dhahar buah-buahan (maksudnya buah sing palsu kae lho lur) niku ngrusak waja to mangke!”
Di Sum ngguyu karo njiwit aku, kang marahi mak serrr… atiku.
“Aku yo ngerti lho mas, iki Mbak Sum mesti duwe JANTUNG!” ature Mbah Mo maneh.
“Mbah…Mbah, njenengan niku lho, nek dik Sum ora duwe jantung nggih mboten gesang!” wales marang Mbah Mo.
Dik Sum tambah anggone kepingkel-pingkel. Lan crita-crita sederhana, lan guyon mau sing marahi aku tansah kangen marang angkringane Mbah Mo. end/kd
Pos ini dipublikasikan di ANGKRINGAN MBAH MO, BUDAYA LOKAL, SASTRA dan tag buah, guyon, jantung, mbah mo. Tandai permalink.
← LIRIK JAWA – OJO SUJONO
PANGUDARASA – HAK ASASI YANG KEBABLASAN →